| تبليغات | X |
 |
 |
|
| در اتاقیکه به اندازه یک تنهاییست،دل من که به اندازه یک عشق است، به بهانه های ساده خوشبختی خود مینگرد |
|
وقتي «قدرت عشق» بر «عشق به قدرت» غلبه کند، دنيا طعم صلح را مي چشد . جيمي هندريکس
|
|
+ نوشته شده در
شنبه 1387/02/21ساعت 12:19 بعد از ظهر توسط آزاده ستوده |
|
|
ماه به من گفت،اگر عشقت به تو پیامی نمی دهد چرا ترکش نمی کنی؟ به ماه نگاهی کردم و گفتم آیا آسمان تو را ترک می کند زمانی که نمی درخشی؟!!
|
|
+ نوشته شده در
شنبه 1387/02/21ساعت 12:18 بعد از ظهر توسط آزاده ستوده |
|
|
دل من تـنها بـود ، دل من هرزه نـبـود ... دل من عادت داشـت ، که بمانـد يک جا به کجا ؟! معـلـوم است ، به در خانه تو ! دل من عادت داشـت ، که بمانـد آن جا ، پـشـت يک پرده تـوري که تو هر روز آن را به کناري بزني ... دل من ساکن ديوار و دري ، که تو هر روز از آن مي گـذري . دل من ساکن دستان تو بود دل من گوشه يک باغـچه بـود که تو هر روز به آن مي نگري راستي ، دل من را ديـدي ...؟!!!
|
|
+ نوشته شده در
شنبه 1387/02/21ساعت 12:17 بعد از ظهر توسط آزاده ستوده |
|
|
باورم کن که مرا نامی هست .. گرچه گمنام و غريب .. . گرچه افتاده رهم در غربت... گرچه بيگانگيم وسعت يافت ... وسعتی ژرف تر از ديروزم! گرچه روزی ز سر غصه بخود ميگفتم:کاش غربت بودم .... ناشناسی در خود؛که کسی نام مرا نيز نپرسد از من! و کنون خانه در اين خانه غربت دارم... ناشناسی ز همه دهر غريب ... آشنا نيست کسی با نامم!!! و مرا نامی هست گرچه گمنام و غريب
|
|
+ نوشته شده در
شنبه 1387/02/21ساعت 12:14 بعد از ظهر توسط آزاده ستوده |
|
|
تنها کافیست فنجانی قهوه ی تلخ بنوشی و جهان را از یاد ببری....
|
|
+ نوشته شده در
شنبه 1387/02/21ساعت 12:8 بعد از ظهر توسط آزاده ستوده |
|
|
زندگی چون نشستن بر سریر دندانپزشک است همیشه خیال می کنی دردناک ترین لحظه هنوز نرسیده! در حالی که رسیده و گذشته است بیسمارک |
|
+ نوشته شده در
شنبه 1387/02/21ساعت 11:56 قبل از ظهر توسط آزاده ستوده |
|
|
با من سخن بگو به من گوش دار به من پاسخ ده. آنچه را که غرش نابهنگام آذرخش باز گوید جنگل در می یابد...
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 1387/02/18ساعت 1:11 بعد از ظهر توسط آزاده ستوده |
|
|
به زبان سنگ با تو سخن خواهم گفت (با هجای سبز پاسخم خواهی داد) به زبان برف با تو سخن خواهم گفت (با وزش بال زنبورها پاسخم خواهی داد) به زبان آب با تو سخن خواهم گفت (با آذرخش پاسخم خواهی داد) به زبان خون با تو سخن خواهم گفت (با برجی از پرندگان پاسخم خواهی داد)....
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 1387/02/18ساعت 1:10 بعد از ظهر توسط آزاده ستوده |
|
|
امشب پرنده ای که رفته بود باز می گردد با آوازی از دور و در تاریکی شاخه ها سبیی می افتد تا من گوش دهم به بی کرانی باغ.
حالا شب آمده است در سکوت آمده است و پشت پنجره ام که ابری ست پرنده ی کوچک نوک می زند به شیشه ام از شوق.
پنجره می گشایم در نور فانوس که آویخته بر تیرک ایوان بر دیوار کاهگلی باران می بارد و من گم می شود آرام- در صدای پرنده و باغ...
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 1387/02/18ساعت 10:53 قبل از ظهر توسط آزاده ستوده |
|
|
.... در بیست و نه سالگی نه از خستگی سفر بلکه از سرگیجه ی غروری بی حد و قیاس که رشد آن مرهون این زندگی خانه بدوش بود درک کردم یا به خویشتن القا کردم که دیگر برای جوهر تازه ای از حیات پخته شدم ام به خانه ی خالی مانده ام برگشتم پنجره ها را باز کردم سالها همچون بخیلی گنجینه می انباشتم و با تمام نیرویی که داشتم خویشتن را دولتمند می ساختم خویشتن را تعلیم می دادم - گمان می بری که در این لحظه خاص بتوانی مزه احساس توانای کامل آنی حیات را -بی اینکه آن چیزها را که حیات نیست از یاد ببری- بچشی؟ عادت فکرت بار خاطر تو است. در گذشته و در آینده می زیی و هیچ جیز را خود بخود نمی بینی - ما جز در آنیت حیات هیچیم تمامی گذشته پیش از اینکه چیزی از آینده پا به عرصه وجود بنهد در این آنیت حیات می میرد. این لحظات! - می فهمی؟ که "حضور" این لحظات به چه نیرویی است؟ سعی کن گاهی فرادا خود را در این "لحظه" جایگزین کنی تو اگر میخواستی یا اگر میدانستی می توانستی در این لحظه بی هیچ همسر یا فرزندی بر روی زمین در برابر خدا تنها باشی... در پس هر در بسته ای خدا ایستاده است...
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 1387/02/17ساعت 11:1 قبل از ظهر توسط آزاده ستوده |
|
|
شکوفه ها چرخ زنان با نسیم به گونه برفدانه ها ناپدید می شوند. - آنچه یکسره زوال می پذیرد منم... اردیبهشت من ۲۹ سال گذشت و من حیران ماندم از این گذر بی عبور! از این تکرار تو... چه ساده و چه بی پروا گذراندم تا در آوازهای دختری کوچک که همین دیروز سرگرم کودکی بود امروز این سان سرود بودن خویش را بسرایم...
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 1387/02/16ساعت 9:19 قبل از ظهر توسط آزاده ستوده |
|
|
*آخرین به روز رسانی * *پست الکترونیکی من* *گذشته وبلاگ* |
| *درباره ی کاستومایز* |
سلام دوستای خوب، درباره ی خودم چیز زیادی نیست که بخوام بگم چون فکر میکنم بی ارتباطه و از اصل و هدف وبلاگ دور میشیم اما درباره ی وبلاگ: یه روز سرد زمستونی از سر دلتنگی و بیحوصلگی تصمیم گرفتم یه وبلاگ درست کنم، نمی دونستم که امروز میشه رفیق تنهاییام و حالا اینه حاصل لحظه های دلتنگیم...
دوستای خوبم ممنون که به این وبلاگ لطف دارین و با نظرات مساعدتون شرمندم میکنین. خوشحالم که تونستم نظر یه سری مخاطبای خاص رو جلب کنم. کسایی که فکر می کنن و روی مطالب وقت میذارن. این برام خیلی مهمه. البته همه ی اشعار این وبلاگ از خودم نیست و علاوه بر مطالبی که گه گاهی از ذهن خودم تراوش می کنه و مثلاَ اسمشون شعره، عمده ی مطالب نوشته شده در این وبلاگ از منابع زیر هستش: - شعر معاصر فرانسه - مجموعه اشعار فریدون مشیری - همچون کوچه ای بی انتها - مجموعه اشعار فروغ فرخزاد - مائده های زمینی، آندره ژید - همچنان تا نمیدانم چه وقت، هیوا مسیح - بانو، کیکاووس یاکیده - پابرهنه تا صبح،گراناز موسوی - مجموعه اشعار نادر نادرپور - اشعار شادروان حسین پناهی - در سپیده دمان فروردین،احمد قربانزاده - منابع متفرقه در مورد دوستان عزیزی که پیشنهاد تبادل لینک رو میدن‘ با کمال میل این کارو انجام میدم. لطفا بعد از لینک کردن کاستومایز فقط کافیه که یه خبر بدن که به لیست لینکها اضافه بشن. به هر حال امیدوارم کاستومایز با همراهی و نظرات مفید تو -مخاطب عزیز- هر روز بهتر و پربار تر بشه. |
| *پیوندهای روزانه* |
|
- خلوتهای تنهایی* - اجق وجق های بی اجازه* - عاشقانه. جک. اس ام اس. عکس* *آرشیو پیوندهای روزانه |
| *آرشیو موضوعی کاستومایز* |
|
×اشعار کوتاه× ×ترجمه ترانه های خارجی× ×صفحات تنهایی× ×یادداشتهای روزانه من× ×دیگر بار تو را به نقطه ی آغاز بر می گرداند!× |
|
RSS
|
