ای روز دخترک بازیگوشت کجاست؟

ای شب آن کودک خفته آرام در خوابت کجاست؟

همو که در لابه لای زمان گم شد

و خود را به دست باد سپرد

عروسکی کوچک تمام دنیایش بود و تمام خوشبختی اش

صدای بال پروانه های سپید...

اما امروز

غبارگرفته و تنها

در گوشه ای بسان شبه آدمها

غرق در آرزوی خوشبختیهای آدم بزرگها

با حسرت غبارآلود کودکیش

به یاد آن عروسک و آن روزها

لحظه به لحظه

می پندارد که  چگونه گذشت زمان

او را تبدیل نمود به گونه ای که خود نیز  خود را نمی شناسد!!!

 اگر غمی هست بگذار باران باشد

و این باران را

بگذار تا غم تلخی باشد از سر غمخواری

و این جنگل های سرسبز

                                در این جای

در آرزوی آن باشند

که مگر من ناگزیر به برخاستن شوم

تا در درون من بیدار شوند.

من اما جاودانه بخواهم خفت.

زیرا اکنون که من اینچنین

در تپه های کبودی که بر فراز سرم خفته اند

بسان درختی

                     ریشه ها باز گسترده ام

دیگر مرگ

در کجاست؟

اگرچه من از دیرباز مرده ام

این زمینی که چنین تنگ در آغوشم می فشرد

صدای دم زدنم را

همچنان

بخواهد شنید...

سنگ  در برکه می اندازم

می پندارم به همین سنگ زدن ماه بهم می ریزد...

کی به انداختن سنگ پیاپی در آب

ماه را می شود از حافظه ی آب گرفت؟!!

از اول صبح بیرون میروم.. میگردم...

به چیزی نمی نگرم و همه چیز را می بینم...

نغمه ای شگفت از هیجانات ناشنیده در من صورت می پذیرد

 و انسجام می یابد.

ساعت می گذرد...

هیجان می کاهد همچنان که سیر خورشید آنگاه که کمتر عمود بتابد

 به کندی می گراید.

سپس چیزی یا کسی را بر می گزینم تا دل به آن ببازم..

اما میخواهم جنبان باشد زیرا که هیجان من

که به همین زودی قرار یافته دیگر شوری ندارد.

هر لحظه ی نو که در میر سد چنان می نماید که هنوز هیچ چیز را ندیده

و نچشیده ام .

در تعاقب آشفته ی چیزهای گریزان گم می شوم.

دیروز تا ر‌اس تپه هایی که بر بلیده مشرف است دویدم تا خورشید را

 اندکی بیشتر ببینم

تا غروب آفتاب و ابرهای سوزان را که بر مهتابی های سفید

رنگ می زند ببینم

زیر درختان

 بی خبر  بر سایه و سکوت می تازم

در روشنایی مهتاب می چرخم

هوای گرم و روشن چنان مرا در بر میگیرد و چندان نرم مرا بر می انگیزد

 که اغلب به شنا میل می کنم

... گمان می برم این راه که می سپرم راه من است

و همچنان که باید آن را می پیمایم

من آن عادت اعتماد وافر را حفظ کرده ام

که اگر به سوگند موکدتر می بود منبعث از  ایمان خوانده می شد...

بنفشه ای خوشرنگ

دمیده بود در آغوش کوه از دل سنگ.

به کوه گفتم:

              شعرت خوش است و تازه و تر

              و گر درست بخواهی من از تو شاعرتر

              که شعرت از دل سنگ است و

                                            شعرم از دل تنگ...

تو دريايي و من موجي اسيرم...

كه مي خواهم در آغوشت بميرم...

 بيا درياي من آغوش بر كش...

نمي خواهم جدا از تو بميرم

هميشه نبودنت کنارم ،مرا مي آزارد

و من عجيب بهانه گير مي شوم ...

 تو اما... لبخند مهربانت،

ماندگار پيوست مي شود بر سکوت ...

موطن آدمی را بر هیچ نقشه ای نشانی نیست

موطن آدمی تنها در قلب کسانی است که

دوستش می دارند...

                                                                    مارگوت بیگل

زندگی حواسشو جمع ميکنه تا ببينه تو چی دوست داری که دقيقاْ همونو ازت بگيره..

                                                                                      شکسپير

 عشق یعنی با تو خواندن از جنون                 عشق یعنی سوختنها از درون

عشق یعنی با تو آغاز سفر                          عشق یعنی قلبی آماج خطر

عشق یعنی تو بران از خود مرا                      عشق یعنی باز می خوانم تو را

عشق یعنی بگذری از آبرو                            عشق یعنی کلبه های آرزو

عشق یعنی با تو گشتن هم کلام                 عشق یعنی انتظار یک سلام

عشق یعنی دستهایی رو به دوست              عشق یعنی مرگ در راهت نکوست

 عشق یعنی شاخه ای گل در سبد               عشق یعنی دل سپردن تا ابد

 عشق یعنی سروهای سر بلند                    عشق یعنی خارها هم گل کنند

عشق یعنی تو بسوزانی مرا                        عشق یعنی باز خواهم من تو را

 در این دنیا از دو راه می توان موفق شد؛ یا از هوش خود و یا از نادانی دیگران.

                                                                                          لابرویر

همین که باد

بیاید و بگذرد

از کنار پنجره ام

با بویی یا آوازی از دور

                                        مرا بس

از این همه بادهای جهان.

همین که ابر دور شود

تا یک لحظه ماه را ببینم

                                       مرا بس

از این همه نور بی کران.

همین که نگاهم کند

این پرنده که آرام

نشسته بر تاک پشت پنجره ام

وقتی عاشقانه نگاهش می کنم

                                       مرا بس

از این همه نگاه پریشان

که می بینم هر صبح

تا غروب...

از تنهایی مگریز

به تنهایی مگریز

گهگاه

آن را بجوی و

تحمل کن

و به آرامش خاطر

مجالی ده!

در سکوت

با یکدیگر پیوند داشتن

همدلی صادقانه

وفاداری ریشه دار

اعتماد کن!!

بار دلتنگیتو بستی دیگه وقت رفتنه

داری میری و فقط خاطره هات سهم منه

دلم از حادثه خونه چشام از خاطره خیس

دوست داری برو ولی نامه برامون بنویس

به تو می رسم اگه موج مسافر بذاره

اگه دلبستگیا لحظه ی آخر بذاره

به تو می رسم به تو پولک نقره کوب ماه

به تو می رسم به تو طلای این شب سیاه

به تو می رسم به چشم ِانتظاری که داری

به تو می رسم به آغوش بهاری که داری

به تو که آینه ها محو تماشات می شدن

شبای تیره چراغونی ِ چشمات می شدن

می تونی دل بکنی تا ته  دنیا برسی

امروزو رها کنی تا خود فردا برسی

می تونی همسفر خاطره های بد باشی

می تونی راه رسیدن به شبو بلد باشی

می تونی تو چار دیوار غربت دنیا بری

می تونی هر جا بمونی می تونی هر جا بری

اما هرگز نمی تونی غمو تنها بذاری

تو مسافری نمی شه غربتو جا بذاری

خاطرت هر جا که باشی بازم اینجا می مونه

تا ابد غصه ی غربت- تو دلت جا می مونه...

گفتی که پر بکش. برو از آسمان من

باشد - قبول- کفتر نامهربان من

هر بار گفته ام که: تو را دوست دارمت

پر می شود از آتش عشقت دهان من

این جمله که برای بیانش به چشم تو

افتاده است باز به لکنت زبان من

آنقدر عاشقم که تو عاشق نبوده ای

دیگر رسیده کارد بر این استخوان من

 نه - شاهنامه نیست که تو پهلوان شوی

این یک تراژدی ست - غم داستان من

یک شب بیا و ضامن من باش نازنین

وقتی دخیل بسته به تو آهوان من

دل بر کن و به شهر دل من بیا عزیز

زخم زبان مردم چشمت به جان من

باید که باز با تو خداحافظی کنم

آخر رسیده است به پایان زمان من...

نبردهای زندگی همیشه به نفع قوی ترین ها و سریع ترین ها پایان

نمی پذیرد.

"بُرد" با کسی است که "بُردن" را باور دارد.

                                                                            ناپلئون

خداوند بینهایت است ...

اما به قدر "نیاز تو" فرود می آید

به قدر "آرزوی تو" گسترده می شود

و به قدر "ایمان تو" کارگشاست...

اگه روزی دشمن پیدا کردی بدون که در رسیدن به هدفت موفق بودی...

اگه روزی تهدیدت کردند بدون که در برابرت ناتوانند...

اگه روزی خیانت دیدی بدون که قیمتت بالاست...

و اگه روزی ترکت کردند بدون که با تو بودن لیاقت میخواد...