اول می‌گویی که مجبوری بروی

در هر حال هرگز نباید با تو می‌بودم

حالا می‌گویی که می‌خواهی بمانی

خیلی دیر است، چون تو را به راه خودت می‌فرستم

می‌گویی که مجبوری بروی

در هر حال هرگز تو را واقعاً دوست نداشتم

حالا می‌گویی که می‌خواهی بمانی

خیلی دیر است، خیلی دیر است

مثل یک عروسک خیمه‌شب بازی

آمدی و اختیار مرا به دست گرفتی

حاضر بودم همه چیزم را بدهم که تنها محبوب تو باشم

فکر آن چیزی که روزی به من خواهی داد

ذهنم را با رؤیا پر کرد

به امید چیزی که به من خواهی داد

ماندم و صبورانه انتظار کشیدم

اول می‌گویی که مجبوری بروی

در هر حال هرگز نباید با تو می‌بودم

حالا می‌گویی که می‌خواهی بمانی

خیلی دیر است، چون تو را به راه خودت می‌فرستم

می‌گویی که مجبوری بروی

در هر حال هرگز تو را واقعاً دوست نداشتم

حالا می‌گویی که می‌خواهی بمانی

خیلی دیر است، خیلی دیر است

زمانی مال من بودی

به جای همة چیزهایی که نیاز داشتم بودی

به من وقت و انگشتر الماس می‌دادی

اما چیز دیگری کم بود

هرگز همة شب را نماندی

رنج بردم، دعا کردم و برایت گریه کردم

بعد از همة آن چیزهایی که میان ما گذشت

حس می‌کنم تو را حتی نشناختم

اول می‌گویی که مجبوری بروی

در هر حال هرگز نباید با تو می‌بودم

حالا می‌گویی که می‌خواهی بمانی

خیلی دیر است، چون تو را به راه خودت می‌فرستم

می‌گویی که مجبوری بروی

در هر حال هرگز تو را واقعاً دوست نداشتم

حالا می‌گویی که می‌خواهی بمانی

خیلی دیر است، خیلی دیر است

لازم نیست به من تلفن کنی

دیگر نمی‌خواهم از تو خبری بشنوم

نیازی نیست، تلفن نکن

احمق نباش و از خانه‌ام بیرون برو

چون زنی مثل من

باید به راه دیگری برود

اول می‌گویی که مجبوری بروی

در هر حال هرگز نباید با تو می‌بودم

حالا می‌گویی که می‌خواهی بمانی

خیلی دیر است، چون تو را به راه خودت می‌فرستم

می‌گویی که باید بروی

به هر حال هرگز تو را واقعاً دوست نداشتم

حالا می‌گویی که می‌خواهی بمانی

خیلی دیر است، خیلی دیر است

بر صلیبم

              میخکوب!

خون چکد از پیکرم محکوم باورهای خویش.

بوده ام دیروز هم آگاه از فردای خویش

مهرورزی کم گناهی نیست! می دانم

                                           سزاوارم... رواست...

آنچه بر من می رسد زین ناسزاتر هم سزاست.

در گذرگاهی که زور و دشمنی فرمانرواست

مهرورزی کم گناهی نیست!

کم گناهی نیست عمری.. عشق را..

                                      چون برترین اعجاز باور داشتن...

پرچم این آرمان پاک را

در جهان افراشتن..

پاسخ آن.. این زمان:

          تن فرو آویخته!

                            با نای بی آوای خویش!

ساقه ی نیلوفری روئید در مرداب زهر!

 ای همه گلهای عطر آگین رنگین!

                         این جسارت را ببخشایید بر او

                          این جسارت را ببخشایید!

جرم نابخشودنی این است:

- "ننشستی چرا بر جای خویش"؟

جای من بالای این دار است با این تاج خار!

در گذرگاه شما

                    این تاج... تاج افتخار...

جای من تا ساعتی دیگر از این دنیا جداست

جای من دور از تباهی های دنیای شماست

ای همه رقصان!

درون قصر باورهای خویش!!

یوسف گفت: "حوادث به ترتیبی مرا در اختیار خویش گرفته اند که من

با آن ترتیب توافقی نداشته ام"...

و منالک گفت: " به درک! من ترجیح می هم که به خود بگویم

آنچه نیست نمی توانسته است باشد..."

الماس را جز در قعر زمین نمی توان یافت و

حقایق را جز در اعماق فکر نمی توان کشف کرد...

                                                        ویکتور هوگو

سخت در فکر خودم و تو بوده‌ام

با آن که کس دیگری را دوست دارم

می‌دانم که قلبم مال توست

به من بگو چه شد که گذاشتیم

کار به اینجا بکشد

شاید می‌بایست

احساسات درونمان را پنهان می‌کردیم

احساساتی را که می‌دانم نمی‌توانیم انکار کنیم

هرگز نمی‌بایست به تو می‌گفتم

که برایم اهمیت داری

فکر نمی‌کردم آنقدر بد باشد

هرگز نمی‌بایست تو را می‌بوسیدم

هرگز نمی‌بایست دستت را می‌گرفتم

باید راهی برای رهایی از این احساسات پیدا کنم

چه کردم

آن روزی که گذاشتم سر بخوری و وارد روحم شوی

همان وقت بود که فهمیدم

همیشه در زندگی تو را خواهم خواست

هیچ کس نمی‌تواند

چیزهایی را که من و تو پای تلفن به هم گفتیم، بداند

خیلی بد می‌شد

اگر حتی می‌فهمیدند من و تو

پنهانی در هم آمیختیم

هرگز نمی‌بایست به تو می‌گفتم

که برایم اهمیت داری

فکر نمی‌کردم آنقدر بد باشد

هرگز نمی‌بایست تو را می‌بوسیدم

هرگز نمی‌بایست دستت را می‌گرفتم

باید راهی برای رهایی از این احساسات پیدا کنم

خیلی می‌ترسم، دلم می‌لرزد

احساس می‌کنم انگار یک نفر دیگر هم می‌داند

آه خدای من، هر دوی شما را خیلی دوست دارم

و اجبار به انتخاب یکی از شما دو نفر

دروناً مرا آزار می‌دهد

هرگز نمی‌بایست به تو می‌گفتم

که برایم اهمیت داری

فکر نمی‌کردم آنقدر بد باشد

هرگز نمی‌بایست تو را می‌بوسیدم

هرگز نمی‌بایست دستت را می‌گرفتم

باید راهی برای رهایی از این احساسات پیدا کنم

هرگز نمی‌بایست به تو می‌گفتم

که برایم اهمیت داری

هرگز نمی‌بایست تو را می‌بوسیدم

هرگز نمی‌بایست دستت را می‌گرفتم

بر درخت اقاقیا

تکیه می دهی و برگها می ریزند

برگها

کوچک و زرد پناهت می دهند

ابرها می آیند

و تو باز باران ها را خواهی دید

و پنجره هایی که هر صبح

با حجم تنهایی آدم

شکلی دوباره می گیرند

با شانه ها یخمیده

تکیه می دهی و نگاه می کنی

در صدای تابی که آرام

می آید و می رود

                   می آید و می رود.

کودکی

تاب خورده و رفته است

با گیسوان لرزانی در باد

و تو هنوز نگاه می کنی

به رد گامهایی که بر شن ها دویده اند

بر شن ها می دوی اما

کودکی باز نمی گردد...

بر درخت اقاقیا

برگی نمانده است...

در ایوان

چراغ می درخشد

و پروانه ها از دور می آیند.

به راه می نگرم

باد می وزد

و شعله می میرد

آه

بگو پروانه ها چه کنند؟؟؟

زندگی چون گل سرخیست پر از عطر

پر از خار

پر از برگ لطیف

یادمان باشد اگر گل چیدیم

عطر و خار و گل و برگ

همه همسایه ی دیوار به دیوار همند....