خالی از تردید به گلهای ناپیدا پناه بردیم

بی شک

تردید را در بوئیدن نشخوار شده ی تفکر زائیدیم...

نوری هست که ما

نه می بینمیمش نه لمسش می کنیم

در روشنی های پوچ خویش می آرامد

آنچه ما می بینیم و لمس می کنیم

من با سرانگشتانم می نگرم

آنچه را که چشمانم لمس می کند:

سایه ها را

جهان را.

با سایه ها جهان را طرح می ریزم

و جهان را با سایه ها می انبارم

و تپش نور را

در آن سوی دیگر

                   می شنوم...

یک آدم فضایی بر عرشه ی سفینه اش از سفری دوردست آمد

سالهای نوری بسیاری از آغاز م‌موریتش می گذشت

سفینه اش را بر فراز دهکده ای نگه داشت

 و آن سفینه همچون سناره ای در آسمان معلق ماند...

نوری را دنبال کرد و به زیر سرپناهی رسید

جایی که مادری با پسرش روی یک تخت آرمیده بودند

نور درخشان نقره فامی بر گرد سرش می درخشید

چهره ای فرشته وار داشت و مادر و پسر ترسیده بودند...

سپس غریبه به سخن درآمد و گفت: "نترسید

من از سیاره ای دور دست می آیم

و پیغامی برای انسان آورده ام تا بشنود"

و ناگهان دلنشین ترین نواها فضا را پر کرد

و آن ترانه چنین بود: لا لا..

صلح و نیک فرجامی برای همگان. عشق و محبت برای کودکان.

طنین نوای دلنشین او زمین را فرا گرفت

و خیلی ها با شنیدن آن از خواب برخاستند

و مسافران با نوری که از سفینه بر همه جا می تابید

دهکده را یافتند.

و درست پیش از پگاه.. در لحظه ی رنگ باختن آسمان

غریبه برگشت و گفت: "اکنون باید پرواز کنم

وقتی دو هزار سال از زمان شما سپری شود

این ترانه دیگربار در پاسخ گریه ی کودکی طنین خواهد افکند..."

و ترانه چنین بود: لا لا..

این ترانه دیگربار در پاسخ گریه ی کودکی طنین خواهد افکند...

و ترانه چنین بود: لا لا ..

صلح و نیک فرجامی برای همگان. عشق و محبت برای کودکان...

آه تمام جهان در انتظار است.. در انتظار شنیدن دوباره ی آن ترانه

هزاران نفر در گوشه و کنار جهان منتظرند

و ستاره ای به سویی می رود و زمان آن نزدیک است..

که این ترانه دیگربار در پاسخ گریه ی کودکی طنین افکند...

Lying in bed, I was asking myself, what are some of the secrets of success in life? I found the answers right there, in my very room: The fan said: be cool. The roof said: aim high. The window said: see the world. The clock said: every minute is precious. The mirror said: reflect before you act. The calendar said: be updated. The light said: shine as bright as you can. The wall said: stand firm. The door said: push as hard as u can for your goals,? So always apply this techniques for a better life... ..

تماشا بر صحرای خون چه زیبا بود

زمانی که سنگ قبر را تاج سر خود کردی

صدای مویه ها بر جان خفته ی ما

             چه سان نشست و تو بی درنگ پرواز کردی

آسمان میبوسدت و گاه در آغوش خداوند تو را می بوید...

نمی دانم امشب چه خوابی می توانستم ببینم. چون برخاستم همه ی آرزوهایم عطش داشتند. گویی آنگاه که خفته بودم آنها صحاری سوزان را در می نوشتند.

میان آرزو و دل مشغولی آشفتگی ما وزنه ای است.

ای آرزوها! آیا فرسوده نخواهید شد؟ آه! آه!

از این شهوت قلیل که می گذرد...

و به زودی گذشته است!

افسوس! افسوس! می دانم رنج خود را چگونه دراز کنم اما نمی دانم خرسندی خود را چگونه رام کنم.

آدمیت به تمامه همچون بیماری است که در بستر خود می غلتد تا به خواب رود- که دنبال استراحت می گردد و حتی خواب را هم نمی یابد.-

دست های من پرده های هستی تو را از هم می گشاید

در برهنگی بیشتری می پوشاندت

اندام به اندام عریانت می کند

                                    دست های من

و از پیکرت

پیکری دیگر می آفریند...

همچون در تاریخ زمان تولد تردید...

در تاریخ مرگ ضربان قلب...

باید چشمان بسته داشت

برای راه رفتن بر لبه ی روشنایی

و ندید آنچه که پنهان می کند

و گوشهای بسته داشت

بی استماع در آرامش

من این جایم برای حساب کردن

از زمانی که اندیشه

زخمی است که آن را

                   با واژگان می بندند

و دیگر جایی ندارد

       - جز مردگان...

بادنما به باد گفت: "خدا لعنت کند تو را چقدر سنگینی و چه ملال انگیزی! نمی توانی به طرفی غیر از من بوزی؟

نمیدانی که با این کارت زلالی دائمی را که خداوند به من عنایت کرده تیره و کدر می کنی؟

باد کلمه ای در جواب نگفت ولی در هوا خندید...

                                                                                   جبران خلیل جبران

دریا برای صرفه جویی در آب کمتر موج می فرستد

روزگار غریبی است...

 یکی در آبپاش گلاب دارد و یکی در گلابپاش آب هم ندارد

فکرهایم تابعیت مغزم را از دست داده اند

         ساز شکسته را در دستگاه سکوت کوک می کنم...

پناه برده ام به سکوهای بلند حقیقت

در کوره راههای دروغ سرگردان شدم

   - دستان خسته

               آویخته به پیچکهای نور

و قدمهای سرخ در اسارت بی اعتمادی

در جدال با هاله ی زمینی ام

         روحم به اوج می رود

مُنکسر شده ام

        نیمی در زمین .. نیمی در آسمان

خداوندا چه وقت دستانم را می گیری...

معجزه

تلاقی دو اتفاق

اوج یأس

        شروع یک حرکت

                گذر از نگاه زمین

       نظر از دیدگان آسمان

                  و تولدی دیگر در ایمان...

در آغاز وحشت زده شدم و بر جای خود میخکوب گشتم

مدام در این اندیشه بودم که بدون تو در کنارم زنده نخواهم ماند

اما شبهای بسیاری با اندیشیدن به بدیهای تو سپری شد و من

قدرتمند گشتم

و یاد گرفتم که چگونه همه چیز را تحمل کنم...

حال تو از جایی دیگر باز گشتی

و من همین که به درون خانه پای نهادم

تو را با آن چهره ی غمگین دیدم

اگر حتی برای یک ثانیه فکر کرده بودم

که تو برای آزارم باز خواهی گشت

قفل در را عوض می کردم یا مجبورت می کردم که کلیدت را پس بدهی

حال از اینجا برو!

برگرد و برو!

چرا که دیگر اینجا جای تو نیست...

آیا تو نبودی که میخواستی با خداحافظی به من صدمه بزنی؟

فکر می کردی که من در هم می شکنم یا اینکه می میرم؟

نه... هرگز! من زنده خواهم ماند

تا زمانی که می دانم چگونه عشق بورزم زنده خواهم بود

من یک عمر برای زندگی و عشق فراوان برای نثار کردن دارم

پس زنده خواهم ماند

آری... زنده خواهم ماند!

تمامی قدرتم را به یاری گرفتم تا در هم نشکنم

به سختی سعی کردم قلب شکسته ام را مرمت کنم

و چه شبهای بسیار را با احساس تأسف برای خود سپری کردم...

چقدر گریستم...

اما اکنون سرفرازم

کسی را که تو اکنون می بینی شخصی جدید است!

نه آن اسیر کوچک قبلی که عاشق تو بود!

و تو .. آری تو... فکر کرده ای هر وقت خواستی می توانی به سراغ من بیایی؟؟

و از من انتظار داری که آزادانه در اختیارت باشم؟

هرگز!!!!

چراکه من عشقم را برای کسی حفظ می کنم که مرا واقعاً دوست داشته باشد....

از این غربت غبار گرفته ی غلیظ

 بهت زده از بُهتان این بُتها

                 عریان و بیصدا

                         نا گریز می رفتند

                                 بلکه ماه را میهمان ضیافت ضربان عشق خود کنند...

چهره در هم می کشد این کودک احساس من

می دود اما برای ذره ای عاشق شدن

جان خود را می گذارد ای دریغ از این فلک

جان خود را می گذارد می کشد جور و ستم

          می رود خم می شود از زخم این نامردمان

                          نیست در او هیچ رنگی

                                       هیچ ذوقی هیچ میلی

ره نپیموده شده ویران ز زخم بددلان

          دیدگان خسته می بندد

                                     به این احساس می خندد

می رود این بار    نه اما در پی اوهام خویش

                  بی هدف بی آرزو

                            سخت بشکست آن سبو

کز رهی دیگر که او را در تفکر بر کشد

                       فارغ از آن جستجو

گامهایش در پی منطق.. فراموشی عشق

 دیدگانش سمت نور

             بلکه درگیرد نگاهش با نگاه آفتاب

                    فارغ از احساس خاک

پر کشد راهی گشاید بهر آزادی خویش

                                بال پروازش اگرچه پر ز ریش

                                        در گذرگاه حیات

                                                 در میان خیل این آدم نمایان فرو

                            نیست جایی بهر این اوهام پاک

                                                  می رود آگه .. مصمم.. خالی از عشق و جنون

                                             فارغ از پروا و باک...

معنای زنده بودن من با تو بودن است

نزدیک .. دور

               سیر.. گرسنه

                                 رها.. اسیر

دلتنگ .. شاد

آن لحظه ای که بی تو سرآید مرا مباد...

مفهوم مرگ من

در راه سرفرازی تو.. در کنار تو

مفهوم زندگی است.

معنای عشق نیز

در سرنوشت من

با تو همیشه با تو برای تو زیستن...

بنفشه ای خوشرنگ

دمیده بود در آغوش کوه از دل سنگ

به کوه گفتم:

                   شعرت خوش است و تازه و تر

                   و گر درست بخواهی من از تو شاعرتر

                   که شعرت از دل سنگ است و

                                                     شعرم از دل تنگ...

امروز تلنگری را حس کردم...

           همین نزدیکیها...

                  در کنار گوشم...

قلبم از احساسش لرزید...

آه..

         کاش می توانستم ببینمش...

                          دورترین نزدیک را...

شما را اگر توان نباشد که کار خود به عشق در آمیزید و پیوسته بار وظیفه ای را بی رغبت بر دوش می کشید

زنهار دست از کار بشویید و بر آستان معبدی بنشینید و از آنان که به شادی

تلاش می کنند صدقه بستانید.

زیرا آنکه بی میل خمیری در تنور نهد نان تلخی ستاند که انسان را  تنها نیمه سیر کند

و آنکه انگور به اکراه فشارد شراب را عصاره ای مسموم سازد

و آنکه حتی به زیبایی آواز فرشتگان نغمه ساز کند

چون به آواز خویش عشق نمی ورزد تنها می تواند گوش انسانی را بر صدای روز و نجوای شب ببندد...

                                           جبران خلیل جبران

دنیا زیباست

       به اندازه ی آب

     زیباست به اندازه ی موسیقی

                            به اندازه ی عشق

دنیا زیباست به اندازه ی مهتاب

          به اندازه ی گل

                         به اندازه ی عشق

                                       به اندازه ی تولد

                                                      به اندازه ی گریه

                                                                   به اندازه ی عشق

عشق زیباست

         مثل خنده

                     مثل پرواز

                                    مثل عیسی...

دل من بخند       دل من شادی کن

دل من پویا باش

دل من زیست بکن

           چون هنوز زنده ای

                     چون روانی در من

روح من سر مستت

زندگی در دستت

روزهای ابری رفت              و آمد خورشید

این سرای جسمم   بسته شد در نفست...

خداوندا مرا ببخش

                   که گوسفند بی گناهت را

                                  برای بُتهای خیالی قربانی کردم!!

تقدیم به اشکان عزیز بخاطر احساسات پاکش:

می دانی که عشق واقعی فقط یکبار بوجود می آید

در لحظه ای

و می دانی اگر بتوانی فقط برای یک لحظه عاشق شوی

             آن لحظه ابدی خواهد شد...

فقط یکبار درست در زمانی که سرشار از تهی می شوی

                     -   او می آید

                                  سعی کن که چشمان قلبت باز باشد

                                          تا ابدیت را به زیباترین نحو ممکن تجربه کنی

گویی هزار سال است که زیسته ام در خاک

قرنهاست که اینجایم

زنجیرهای وابستگی ام پولادین و مصمم

                        پایهایم را پاسپانی می کنند

تک درخت باورم

            ایمان موریانه زده ی زیبایم

                                                   و رکود

         همراهان قدیمی این صده هایم

نفسم تنگ است

       گویی دیگر جانی برای پروازم نیست

 زمان که می گذرد

دلبسته تر می شوم...

       می مانم...

               - باز هم

دچار سکون گشته ام

آه...

چقدر سنگین شده..

                  - این حصار کالبدم...