- امروز چه روزی است؟

- ما خود تمامی روزهاییم ای دوست

ما خود زندگی ایم به تمامی ای یار

یکدیگر را دوست می داریم و زندگی می کنیم

زندگی می کنیم و یکدیگر را دوست می داریم و

نمی دانیم زندگی چیست و

نمی دانیم روز چیست و

نمی دانیم عشق چیست...

نامم را پدرم انتخاب کرد، نام خانوادگي ام را يکي از اجدادم! ديگر بس است! راهم را خودم انتخاب خواهم کرد ...

مگذار که حتي آب دادنِ گلهاي باغچه ، به عادتِ آب دادنِ گلهاي باغچه بدل شود.

عشق عادت به دوست داشتن و سخت دوست داشتنِ ديگري نيست ، پيوسته نو کردنِ خواستني ست که خود پيوسته ، خواهانِ نو شدن است و دگرگون شدن.

تازگي ، ذاتِ عشق است و طراوت ، بافتِ عشق . چگونه مي شود تازگي و طراوت را از عشق گرفت و عشق همچنان عشق بماند ؟

عشق، تن به فراموشي نمي سپارد ، مگر يک بار براي هميشه .

جامِ بلور ، تنها يک بار مي شکند . ميتوان شکسته اش را ، تکه هايش را ، نگه داشت . اما شکسته هاي جام ،آن تکه هاي تيزِ برَنده ، ديگر جام نيست .

احتياط بايد کرد . همه چيز کهنه ميشود و اگر کمي کوتاهي کنيم ، عشق نيز .

بهانه ها جاي حسِ عاشقانه را خوب مي گيرند....

هيچي را که هست...

ويرانگر دلهاي ما اي خانه ات آباد
خاكستر جانهاي ما خوش مي دهي بر باد....

ديوانه موج غمم ساحل نمي دانم
گمكشته كوي توام منزل نمي دانم

افسانه هستي مگو نقشي بود بر آب
از من نشان اي دل مجو منزل نمي دانم.

گشتم فنا اكنون بگو ديگر چه مي خواهي
زين كشته بي آرزو ديگر چه مي خواهي

در جان ما ديگر نماند آن شور سرمستي
خالي ز مي گشتم سبو ديگر چه  مي خواهي

هميشه يك پايان بد، بهتر از يك اشتباه بي پايان است...

"آن به آن به نظرم میرسد که دیگران در پیرامون من جز بخاطر افزودن احساس حیات خاص من نمی جنبند.

دیروز اینجا بودم و امروز آنجا خواهم بود.

خدای من! اینها همه به چه کارم می آید

که بگویند.. که بگویند.. که بگویند:

دیروز اینجا بودم و امروز آنجا خواهم بود...

روزهایی را می شناسم که در آن تنها تکرار دو دو تا باز هم می شود چهارتا و تنها

یک نگاه به مشتم که روی میز است کافی است تا مرا از سعادتی ازلی بینبارد...

و روزهای دیگر.. این نیز برایم کاملاْ یکسان است..."

                                                         خدایا چقدر امروز بی حوصله ام...

به هوا

          خیانت کردیم

به جهان

              شک

مثله کردیم

                   افسانه هامان را

رانده از یکدیگر

                 ماندیم

که در گستره ی زمان

دیواری از خویش تا خویشتن باشیم.

آری شب به تمامی ما را با خود برد...

  به راستی که ابلهان انسانهای خوشبختی هستند، زیرا که هرگز پی به تنهایی خود نمی برند . 
                                                                                       ژان یل توله 

شب سخت طوفانی است و کودکم در طبقه ی پایین

خوابیده است و روحش آزاد است

بیشتر از یک ساعت در باران راه رفته ام

در این فکر بودم که کودکم در آینده چه می شود

اما قهرمان هایم کجایند

رویاهای دوران کودکیم چه شدند؟

آیا بیهوده به این امید دل بسته ام

که دخترکم می تواند همه چیز را دگرگون کند؟

ولی من روی تو حساب می کنم

من روی تو حساب می کنم که آن ملایمت دلنشین را

به دنیایت بازگردانی و به تمامی آنچه انجام می دهی

نسل من دارد راهش را گم می کند

ما نمیدانیم برای شما چه چیزی به جا خواهیم گذاشت

همچنین چه بسا میلیونها نفر باشند که احساس تو را دارند

آه عشق من

دانستنی ها بسیار است

راهی بس دور در پیش

ولی تو تنها نیستی

وقتی این دنیای تو است

و من روی تو حساب می کنم

به سوی من بیا به سوی من بازگرد

و آنگاه که معاماهای زمان را می بینی

چشمهایت را به من ببخش

اینجا هستند کسانی که فقط در گذشته زندگی می کنند

آنها هیچوقت نمی گذارند تاریخ دروغ بگوید

و این سرزمین کوچک غمگین

با رنگ سبز تیره اش

قلب مرا می شکند

و من هر چه تلاش می کنم

در نمی یابم چرا باید چنین باشد

و من روی تو حساب می کنم

دانستی ها بسیار است

و راهی بس دور در پیش

ولی تو تنها نیستی

وقتی این دنیای تو است

و من روی تو حساب می کنم

من روی تو حساب می کنم...

پاییز

که برگها فرو ریخت

پرنده رفت

شاخه برایش دست تکان داد

امروز

پرنده باز می گردد

و اینک درخت

پر از آواز است...

در آسمان پرنده ایست

که می ماند در باد و باز

دور می شود در آن

چشم ببندی اگر

به نیت یک باغ

من پرنده را

از این همه خیابان بی درخت

می نشانم بر شاخه ای

که در چشم های توست...

اگر نمی توانی بلوطی بر فراز تپه ای باشی
بوته ای در دامنه کوهی باش
ولی بهترین بوته ای باش که کنار راه می روید

اگر نمی توانی درخت باشی بوته باش
اگر نمی توانی بوته ای باشی علف کوچکی باش
و چشم انداز کنار شاهراهی را شادمانه تر کن

اگر نمی توانی نهنگ باشی فقط یک ماهی کوچک باش
ولی بازیگوش ترین ماهی دریاچه !
همه ما را ناخدا نمی کنند اما می توان ملوان بود

در این دنیا برای ما کاری هست کارهای بزرگ و کارهای کوچکتر
و آنچه وظیفه ماست چندان دور از دسترس نیست

اگر نمی توانی بزرگراه باشی کوچه راه باش
اگر نمی توانی خورشید باشی ستاره باش

با بردن و باختن اندازه ات نمی گیرند هر آنچه هستی بهترینش باش...

میان گل مریم و گل یاس دعوای شدیدی سرگرفت

 پس از چند لحظه هر دو گلبرگهایشان پرپر و وجودشان خاموش شد.

در گوشه ی باغ

-  کاکتوس زیرکانه می خندید!!!

آشنایی یک اتفاق و جدایی یک قانون است

                        پس حادثه ساز و قانون شکن باشیم.

فصل می گذرد

بی که بیاد بیاوری بهاری را که گذشت

به یاد نمی آوری و

        نمی بینی و فصل می گذرد

در لرزش برگهای تابستانی.

پس دستی

می چیند از تاک پشت پنجره ات

خوشه ی انگوری را

و تو روز

هر روز

به خیابان می روی و

           تاریک شده به خانه باز می گردی

بی که به یاد آوری

خوشه ی انگوری را.

به یاد نمی آوری و

               نمی بینی و فصل می گذرد

 در ریزش برگهای پاییز...

می پنداشتم انسانی بی باکم

اما چرا افکارم مغشوشند

می پنداشتم زنی جسورم

اما چرا متزلزل شده ام از ضربه های  باد

می پنداشتم فردی دلیرم

اما چرا گونه هایم نمناک از قطرات باران است

می پنداشتم رو به خورشید می روم

اما چرا در کمینگاه تاریکی مسکن گزیده ام...

اینک عمر در گذر است

و من گنگ از سرگیجه های بی دلیل

              ادامه می دهم با قدمهایی که

می پنداشتم مصمم است

اما چرا لنگ لنگان راه می رفتم

                             - شاید با عبور از برهوت تاریکی به سرای نور برسم...

اما دیگر نمی پندارم... اطمینان دارم که خواهم رسید...

آیینه بود آب.

از بیکران دریا خورشید می دمید.

زیبای من شکوهِ شکفتن را

در آسمان و آینه می دید.

اینک:

      سه آفتاب!!!

چه اهمیتی دارد که ثابت شده حق با من است! بیش از آنچه باید حق با من است! آنکه امروز بهتر از همه می خندد آخر از همه نیز خواهد خندید.

فردریش نیچه