با پیرایه ی هذیان کودک شامگاه

بی اعتنا به منع.. از ناسزا لذت می برد

بی توجه به تهدید محروم کردن

پیروان بی پلکش از خواب

هوشیار از کدورت ها.. تصاویر... خود را می پوشانند

حمایت می کنند با هاله ی نورشان جنین رویا را

می پوشانند گریز کودک سبک سر را

غنا می بخشند به اشک... حافظه ی پژمرده را

"نور" خود را به کسی می دهد که پذیرفتنش را می داند

بی آنکه از او بخواهد که شب را پاک کند...

ياد قلبت باشد، يک نفر هست که اينجا

بين آدم هايي ، که همه سرد و غريبند با تو

تک و تنها به تو مي انديشد.

و کمي ،

دلش از دوري تو دلگير است...

مهربانم ، اي خوب!

ياد قلبت باشد، يک نفر هست که چشمش ،

به رهت دوخته بر در مانده،

و شب و روز دعايش اين است ؛

زير اين سقف بلند ، هر کجايي هستي ، به سلامت باشي

و دلت همواره ، محو شادي و تبسم باشد....

مهربانم ، اي خوب !

ياد قلبت باشد ، يک نفر هست که دنيايش را ،

همه هستي و رويايش را، به شکوفايي احساس تو ،

پيوند زده

و دلش مي خواهد ، لحظه ها را با تو به خدا بسپارد...

مهربانم ، اي خوب !

يک نفر هست که با تو

تک و تنها ، با تو

پر انديشه شعر است و شعور !

پر احساس و خيال است و سرور !

مهربانم ! اين بار ، ياد قلبت باشد ؛

يک نفر هست که با تو به خداوند جهان نزديک است

و به يادت هر صبح ، گونه سبز اقاقي ها را

از ته قلب و دلش مي بوسد

و دعا ميکند اين بار که تو

با دلي سبز و پر از آرامش ، راهي خانه خورشيد شوي

و پر از عاطفه و عشق و اميد

به شب معجزه و آبي فردا برسي...
 

۱ همیشه ۱ است.

شاید در تمام عمرش نتواند بیش از یک عدد باشد.

اما بعضی اوقات می تواند خیلی باشد...

۱ نگاه

۱ دنیا

۱ سرنوشت

۱ خاطره

۱ دوست...

اتاق تاریک است

و تو دلتنگ

به پنجره پناه می بری:

فواره در خیابان

بالا می رود

و با جستی

باز می گردد به حوض

و تو

یک لحظه از یاد می بری

اتاق را

با صدای اخبارش

فواره خاموش می شود

یادها هم

و شهر

از پنجره به اتاق می آید

تاریک تر...

اگر در زندگي مصائب بي شمار دوزخي وجود دارد ، دوزخ خواندن زندگي شجاعت نيست . شجاعت آن است كه اين مصائب و شكنجه ها را ببينيم و با وجود اين در دل خود بهشتي برپا كنيم .

كريستين بوبن

يک روزهاي بدي در زندگي هستند که وقتي شروع مي شوند تمام شدني نيستند

لطفاْ برای خواندن کامل متن بر روی ادامه ی مطلب کلیک کنید.

در وجود هر کس

رازی بزرگ نهان است

داستانی

راهی

بیراهه ای

طرح افکندن این راز

- راز من و راز تو

راز زندگی-

پاداش بزرگ تلاشی پر حاصل است...

پُر

از میوه‌هایی که در دهن آب می‌شود

آراسته

به هزار گل گوناگون

غرّه

در آغوش آفتاب

خوشبخت

از پرنده‌ای خودی

شاد

از یکی قطره باران

بسی زیباتر

از آسمان صبحگاهی

وفادار.

از باغی سخن می‌گویم

خواب می‌بینم

اما به حقیقت، دوست دارم...

وه.. به من آزادی و نور ببخش، به من خرد و راستی ببخش

نتها نیاز من اندک مجالی است برای زیستن

رویم را به سوی باد بر می‌گردانم، و آواز بلبل را می‌شنوم

و از ستارگان آسمان در شگفت می‌شوم

بسی چیزها هست که نمی‌دانم، بسیار راهها که نمی‌پیمایم

بسی رازها هست که هرگز آشکار نخواهد شد

ولی تا آنگاه که با من و مرا از عشق بهره‌ور می‌کنی،

می‌توانیم گردش گیتی را تماشا کنیم...

وه، گردان و گردان و گردان

همه‌چیز در گیتی، گردان است

آری گردان و گردان و گردان

و گردان،‌همه‌چیز گردان است..

از لحظة تولد تا هنگامی که باز به خاک بر می‌گردی

زندگی چون دایره‌ای زرین است

و هرچه آغاز می‌کنی، هر آوازی که می‌خوانی

دیر یا زود رفتنی است..

زمانی دیگر، جایی دیگر، زندگی دیگر، صورتی دیگر

آه عشق من، می‌دانم که تو را دوباره خواهم دید

و دایره‌ای که با تپش قلب تو آغاز می‌شود

دیگربار تو را به نقطة آغاز بر می‌گرداند..

وه.. گردان و گردان...

همه چیز در گیتی گردان است

وه، گردان و گردان..

همه چیز در گیتی گردان است

آری، گردان و گردان..

همه چیز در گیتی، گردان است

گرد و گردان، گرد و گردان، گرد و گردان...

هيچ چيز معنايي ندارد مگر اينکه شما به آن معنا ببخشيد.

                                                                                        آنتوني رابينز

با قلم می گویم:

 - ای همزاد.. ای همراه

                       ای هم سرنوشت

هر دومان حیران بازی های دورانهای زشت

شعرهایم را نوشتی

                    دست خوش

اشک هایم را کجا خواهی نوشت؟؟؟ 

ديروز وقتي شنيدم ناگهان
کسي تو را صدامي‌زند بنام
انگار گل رزي از پنجره
يکراست در دامنم افتاد.
حالا که تو با مني
مي‌چرخم ناگهان
گل رز! براستي گل رزي؟
يا سنگي ميان ديگر سنگ‌ها؟
تو، اي زمان زبان نفهم
مي‌‌ترساني و مي‌‌رنجاني چرا؟
هستي همين که مي‌‌گذري
و همين زيباست همين.
خونگرم با لبخندي خجول
مي‌‌کوشيم اين جا يکي شويم
هرچند مثل هم نيستيم
مثل دو نيمه سيب

پاسخ:
اين که تو اينجايي، که زندگي وجود دارد و هويت نيز،
اين که نمايش قدرتمند ادامه مي يابد،
و تو در شعري،
با من شريک خواهي شد...

دیگران

گفته اند تولد

من می گویم

حلقه بلافصل

جنگ دوهزار

آنچه به دنبال می آید

آنچه بی دنباله

پوست ورآمده جویده شده

حیوان بیرون جهیده از ما بر سنگستان

حتی آنچه می گویم

خواهد مرد

با این همه برای هوشیاری ظریف اشیاء

بر سرایت کارمان

برای خوشبختی مان

بر ذره ها می نویسم

گنجینه ای از خاطره در گزینش سیاره ها

خوانش من برای آیندگان

نمی دانم کجا

نیرویی خواهد بود

به زحمت دیگرگون از نیستی

ریز

نفرسودنی....

کسي را براي دوست داشتن انتخاب کن که قلب بزرگي داشته باشد

تا مجبور نباشي براي اينکه در قلبش جا بگيري خودت را کوچک کني...

تولد ناخواسته ی یک فاجعه

   مرگ کابوس وار یک رؤیا

                 موجودیت تدریجی واقعیت یک نبود

تنهایی... تنهایی...

حبس در پیله ی در هم پیچیده ی زندگی

          زنجیرهای پولادین ناپروانه ی تن

                      وسوسه ی بودن

خرامان می گذرم

            از توهم جسم...

                         کاش می شد...

آدمهای قدیمی هرگز نمی دانند چرا

جهان روز به روز تغییر می کند

با سرعت بسیار حرکت می کند و آنها را در زمانی دیگر به جای می گذارد..

یک رقصنده ی  قدیمی تک و تنها می رقصد

و رویای تالارهای موسیقی را در سر می پروراند

که با بانویی تا سپیده دمان می رقصید

و فکر کردم صدایش را می شنوم که می گفت:

رویاهایم را از من مگیر

آنها مرا باز می گردانند ان زندگی را دوباره نشانم می دهند

مرا به جاهایی که می شناختم بر می گردانند

مرا دوباره بر می گردانند آن زندگی را دوباره نشانم می دهند

مرا به جاهایی که می شناختم بر می گردانند...

عشاق قدیمی دست در دست هم کنار رودخانه و پارک قدم می زنند

و قبل از غروب آفتاب شتابان به خانه بر می گردند

آیا می توان روزی به جای آنها باشیم

زمانی می رسد که می گوییم

مرا به خانه برگردان.. آن زندگی را دیگر بار نشانم ده

مرا به جاهایی که می شناختم برگردان

مرا به خانه برگردان .. آن زندگی را دیگر بار نشانم ده

مرا به جاهایی که می شناختم برگردان

مرا به خانه برگردان .. آن زندگی را دیگر بار نشانم ده

مرا به جاهایی که می شناختم برگردان...

ماه را هدف قرا ر بده تا اگر هم به خطا رفتي جايي ميان ستارگان سر در آوري.

                                                                                        لس براون

بعضي ها براي رسيدن به يک زندگي راحت عمري زجر مي کشند
بعضي ها فکر مي کنند پول مغز مي آورد و بي پولي بي مغزي
بعضي ها براي حفظ پول هميشه بيدارند
بعضي ها براي ديدن پول هميشه مي خوابند
بعضي ها نان جوانيشان را مي خورند و بعضي ها نان موي سپيدشان را
بعضي ها صداي آب را ترجمه ميکنند
بعضي ها صداي دل خودشان را هم نمي شنوند
بعضي ها ابتذال را با روشنفکري اشتباه ميگيرند
بعضي ها ...

همچو عكس رخ مهتاب كه افتاده در آب
                            در دلم هستي و بين من و تو فاصله هاست

دوباره پرواز می کند پرستوی خیالم

بر آسمان تنهاییم

باز هم صدای بالهایش

و شکوه و زیبایی سیاهش را در ذهن خود به تصویر می کشم

غرق در آرزوهای بزرگ

 - بی پروا

خالی از واهمه و اندوهی

پر می کشد ... می رود... به نیت رهایی

کوچ خود را آغاز می کند تا به سرزمین بهار برسد

رو به سمت افق

بی هیچ همسفر

اما

رهاتر از همیشه

                             تا اوج اثبات

                         با دستان خالی اما پر از اعتماد

                                          مصمم رو به سوی تقدیر