حرمت نگه دار دلم

گلم

کین اشک خونبهای عمر رفته من است

میراث من!

نه به قید قرعه

نه به حکم عرف

یکجا سند زده ام همه را به حرمت چشمانت

به نام تو

مهر و موم شده با آتش سیگار متبرک ملعون

کتیبه خوان خطوط قبایل دور

این.. این سرگذشت کودکی است

که به  سرانگشت پا

هرگز دستش به شاخه هیچ آرزویی نرسیده است

...

بغض بزرگترین اعتراض است ولی اگر بشکند دیگر اعتراض نیست... التماس است...

شکسپیر

اگر آغاز زندگیت با سپیده دم و روز همزاد گشت همواره در جستجوی چراغ و پناهگاهی برای شبانگاهان باش و اگر در شب و سیاهی آغاز شد از امید در خود چراغی بیفروز که پگاه خوشبختی نزدیک است...

ارد بزرگ

چندان که به شکوٍه در می آییم

از سرمای پیرامون خویش

از ظلمت و

از کمبود نوری گرمی بخش

چون همیشه

بر می بندیم

دریچه کلبه مان را

روح مان را...

چه شود به چهره زرد من نظري براي خدا كني

 در آن دقایق پر اضطراب پر تشویش

رها ز شاخه بر امواج بادها می رفت

به رودها پیوست

 و روی رود روان رفت برگ

مرگ اندیش

به رود زمزمه گر گوش کن که می خواند

سرود رفتن و رفتن و برنگشتن ها ...

 

ای مهربان من
                        من دوست دارمت
چون سبزه های دشت
 چون برگ سبزرنگ درختان نارون
 معیارهای تازه زیبایی
 با قامت تو سنجیده می شود
زیبایی عجیب تو معیار تازه ای ست
                          با غربت غریب فراوانش
             - مانند شعر من
 این شعر بی قرین
 و این تفاخر از سر شوخی ست
                     نازنین 
 

کشیش و پیروانش در حیاط کلیسای ده جمع شده اند

تا زن و مردی را به هم برسانند

بهار اینجاست و قُمری ها بر مناره می خوانند

زنبورها در گلهایی که در گورستان روییده هستند

و از بالای تپه آنجا که رودخانه به آسیاب می ریزد

دختری دوست داشتنی پایین می آید

تا در مراسم ازدواجش شرکت کند

لباس ساده ی سفیدی بر تن دارد و گلهایی بر سر زده

و هنگامی که آرام به طرف محراب می رود موسیقی شروع می شود

و کشیش انجیلش را بر می دارد و رو به او می گوید

آیا با افتخار و عشق در برابر چشمان خداوند

این مرد را به همسری قانونی خود انتخاب می کنی؟

حالا بگذار مردم این آواز را با من بخوانند

تا برای همیشه در قلبت زنده باشد...

بگذار عشقت همچنان بدرخشد

چرا که ما ستارگانی در آسمانیم

بگذار عشقت با قدرت بدرخشد

تا آنگاه که به دوردستها پرواز کنی

سال های سال از آن صبح طلایی روستا گذشته است

گورستان وسعت گرفته و کلیسا ویران شده

پیچک به دیوارها چسبیده و کلاغ ها بالای سرم می چرخند

وقتی به طرف آخرین سنگ قبر بازمانده رفتم

زانو زدم و نوشته ی زیر برگها را خواندم

ناگهان به نظرم رسید

کلماتی را همانند آوازی در میان درختان شنیدم...

بگذار عشقت همچنان بدرخشد

چرا که ما ستارگانی در آسمانیم

بگذار عشقت با قدرت بدرخشد

تا آنگاه که پرواز کنی

بگذار عشقت همچنان بدرخشد

چرا که ما ستارگانی در آسمانیم

بگذار عشقت با قدرت بدرخشد

تا آنگاه که به دوردستها پرواز کنی...

 براي ماندگاري، پنداري جز پاکي روان نداشته باش.

                                         ارد بزرگ

خورشید جاودانه می درخشد در مدار خویش

 ماییم که یا جای پای خود می نهیم و غروب می کنیم

 هر پسین

 این روشنای خاطر آشوب در افق های تاریک دوردست

 نگاه ساده فریب کیست که همراه با زمین

مرا به طلوعی دوباره می کشاند؟

 ای راز

 ای رمز

ای همه روزهای عمر مرا اولین و آخرین...

شکست حاصل کمرويي است و از کاميابي ای که با گستاخي به چنگ مي ايد ارزنده تر است...

شب سردي است و من افسرده
راه دوري است و پايي خسته
تيرگي هست و چراغي مرده
                   مي کنم تنها از جاده عبور
                                 دور ماندند ز من آدمها
سايه اي از سر ديوار گذشت
غمي افزود مرا بر غم ها
فکر تاريکي و اين ويراني
                    بي خبر آمد تا به دل من
                              قصه ها ساز کند پنهاني
نيست رنگي که بگويد با من
اندکي صبر سحر نزديک است
هر دم اين بانگ برآرم از دل
واي اين شب چه قدر تاريک است
خنده اي کو که به دل انگيزم ؟
قطره اي کو که به دريا ريزم ؟
صخره اي کو که بدان آويزم ؟
                      مثل اينست که شب نمناک است
ديگران را هم غم هست به دل
غم من ليک غمي غمناک است...

اسلحه روی شقیقه ام 

پس اسلحه رو به آسمان و شقیقه رو به شقیقه...