مادربزرگ

گم كرده ام در هياهوي شهر

آن نظربند سبز را

كه در كودكي بسته بودي به بازوي من

در اولين حمله ناگهاني تاتار عشق

خمره ي دلم

بر ايوان سنگ و سنگ شكست

دستم به دستِ دوست ماند

پايم به پايِ راه رفت

من چشم خورده ام

من چشم خورده ام

من تكه تكه از دست رفته ام

در روز روز زندگانيم...

عقوبت دشوار را چندان تاب آوردیم

                   - آری

که آن کلام مقدس

 باری

               از خاطرمان گریخت...

لذت عشق- در عمق وجودم

من تمامی عشقم را با تو تقسیم می کنم

آه... من نمیدانم که چرا بدون تو نمی توانم زندگی کنم

من نمی توانم بدون تو زندگی کنم

مرا با خودت ببر و لحظاتی شیرین برایم بساز

من هر لحظه چهره ی تو را تجسم می کنم

آه... من نمیدانم که چرا نمی توانم بدون عشق تو زندگی کنم

نمی توانم بدون تو زندگی کنم

«تنها» یک جان برای زندگی کردن هست

و یک قلب برای اهدا کردن

....

....

من و تو در رویاها آزادیم

تنها یک مرد و یک زن.. عزیزم

من و تو - تو نمی توانی درک کنی؟

من کاری را می  کنم که می توانم

عزیزم.. من و تو - از خود بیخود

من هرگز نمی خواهم تو را از دست بدهم

تا پایان دنیا.

آه... من در کنار تو خواهم ماند

من و تو .. آه.. من حس  می کنم

مثل ماه هستم که برای تنها بودن ساخته شده بود

من و تو .. آه.. این عین واقعیت است

تو یگانه عشق من هستی

من و تو.. و تمام خاطرات

همه ی عشق این است که هرگز پایانی ندارد

تا پایان دنیا

آه من در کنار تو خواهم ماند

«آمدنت» خیلی دیر شده

و من می توانم منتظر بمانم

آه.. در قلبم.. اقیانوسی است متلاطم

آه من نمیدانم که چرا بدون تو نمی توانم زندگی کنم

من نمی توانم بدون تو زندگی کنم

من نامت را صدا می زنم

بارها و بارها

من روحم را و اختیارم را از دست داده ام

من نمیدانم که چرا نمی توانم بدون عشق تو زندگی کنم

نمی توانم بدون تو زندگی کنم

«تنها» یک جان برای زندگی کردن هست

و یک قلب برای اهدا کردن

گاه آرزو می کنم

ای کاش برای تو پرتو آفتاب باشم

تا دست هایت را گرم کند

اشک هایت را بخشکاند

و خنده را به لبانت باز آرد

پرتو خورشیدی که

اعماق تاریک وجودت را روشن کند

روزت را غرقه نور کند

یخ پیرامونت را آب کند...

به دور از خیابان هایی

                           که به خیابان های دیگر می گشاید پیوسته

به دور از روزنه های وز کرده ی پوستم

به دور از ناخن ها و دندان هایم - فروغلتیده به ژرفای چاه آینه-

به دور از دری که بسته است و پیکری که آغوش می گشاید

به دور از عشق بلعنده

                  صفای نابود کننده

                                          پنجه های ابریشم

                                                                   لبان خاکستر

به دور از زمین یا آسمان

گرد میزها نشسته اند

آنجا که خون تهیدستان را می آشامند

گرد میزهای پول

میزهای افتخار و داد

میز قدرت و میز خدا

                - خانواده مقدس در آخور خویش

چشمه ی حیات

تکه آینه ای که در آن

نرگس از تصویر خویش می آشامد و عطش خود را فرو می نشاند

            و جگر

                     خوراک پیمبران و کرکس ها است...

به دور از زمین یا آسمان

همخوابی پنهان

بر بسترهای بی قرار

پیکرهایی از آهک و گچ

  از خاکستر و سنگ - که در معرض نور از سرما منجمد می شود-

و گورهایی برآمده از سنگ و واژه

- یار خاموش برج بابل و

                      آسمانی که خمیازه می کشد و

                                     دوزخی که دُم خود را می گزد

و رستاخیز و

           روز زندگی که پایدار است:

  روز بی غروب

                  بهشت اندرونی جنین...