يادم باشد : حرفي نزنم که دلي بلرزد و خطي ننويسم که کسي را آزار دهد
يادم باشد : که روز و روزگار خوش است و تنها دل من است که دل نيست ،
يادم باشد : جواب کينه را با کمتر از مهر و جواب دو رنگي را با کمتر از صداقت ندهم ،
يادم باشد : بايد در برابر فرياد ها سکوت کنم و براي سياهي ها نور بپاشم ،
يادم باشد : از چشمه ، درس خروش بگيرم و از آسمان ، درس پاک زيستن،
يادم باشد سنگ خيلي تنهاست، بايد با او هم لطيف رفتار کنم مبادا دل تنگش بشکند ،
يادم باشد براي درس گرفتن و درس دادن به دنيا آمده ام نه براي تکرار اشتباهات گذشته
يادم باشد هر گاه ارزش زندگي يادم رفت در چشمان حيوان بي زباني که به سوي قربانگاه مي رود زل بزنم تا به مفهوم بودن پي ببرم ...
يادم باشد مي توان با گوش سپردن به آواز شبانه دوره گردي که از سازش عشق مي بارد به اسرار عشق پي برد و زنده شد !
يادم باشد گره تنهايي و دلتنگي هر کسي فقط به دست خودش باز مي شود ،
يادم باشد هيچگاه لرزيدن دلم را پنهان نکنم تا تنها نمانم

...

فرق آنچه من می گویم
با تو
این است
که در برهوت ذهن
من آب می‌ کارم
و درخت روان می‌ سازم

من نمی‌ ترسم
اگر باران بتابد
و خورشید ببارد

من در دشت قایق می‌ رانم
و در برکه اسب می‌ دوانم

من جنگلی‌ آبی می‌کشم
مملو از رود‌های سبز
و آرزو می‌ کنم

آرزو می‌ کنم
که خدا کند دگر کسی
آزادی بادبادک را
برای دقیقه‌ای سرخوشی
به سرِ انگشتِ بازی
‌گره نزند

میان دایره ی حیرت
که هر چه می بینم
به هر رگم همه چون نشتریست از نفرت
و گرد سفره ی ظلمت
به سور گند حقارت
حضور این همه مردار خوار
اشارتیست مرا
و دعوتی به سر سفره ی تعلق و تن
چو نیمه جان خست بپرسم کی ؟
کجاست آنکه بگوید من
چو با دلم صدا بزنم دوست
بگویدم که : منم من
لب گشوده ی هر زخم پیر پرسش را
شفای دست جوابی همیشگی باشد
به مرهمی که همه اوست
کجاست آن یگانه ی نایاب
عزیز گمشده در ناکجا
ناکجای ظلمت خواب
جواهری که در این گنداب
فتاده است و نیفتاده
از اوج گوهر ناب خویش
چنان تمامی ما در عمق
که روح و جسممان همه فرسود
اگر چه مانده لیک نیالود
کجاست آنکه نفس هایش
مرا جواب نفس باشد
خموشیش به هزاران هزار حسرت پاسخ
خواب باشد و بس باشد
کجاست آنکه اسارت او
حضور حضرت آزادیست
خراب و خورد اگر چون ماست
لیک ذات آبادیست
کجاست ؟
کیست ؟

بايد بگذاري و بگذري تو را عابري خواهم پنداشت که با عبورش از سرزمين جنگ زده ام براي مدتي هر چند کوتاه آبادي را به من بازگرداند و يک شب آرام و بي صدا مثل پرواز يک روياي شيرين از کنار من گذشت و رفت !آري عزيزم !باور کن گلايه اي از تو نيست تو خوبتر ازآني که گلايه اي داشته باشم گلايه از خودم و ويرانه هاي قلب خودم است که ذره ذره فرو مي ريزند و اينک احساس مي کنم جر ويرانه اي از من باقي نيست که اگر اندکي اميد در من زنده شد به يمن قدم تو بود باور کن به جان تو سوگند از تو گلايه اي نسيت اگر بگذاري و بگذري آمدنت درست به موقع بود آمدنت مثل نزول يک پيامبر بر قومي از دست رفته درست به موقع بود

چقدر؟

بیا حواسمان را پرت کنیم

مالِ هر کس دورتر افتاد،

عاشق تر است.

اول خودم:

حواسم را بده تا پرت کنم !!

پرنده لب تنگ ماهی نشسته بود و به ماهی نگاه می کرد

و می گفت:

"تو که سقف قفست شکسته چرا پرواز نمی کنی؟؟؟؟!! " 

 كجا؟ نمي دانم!
رفته به دور دست ها
به سزمين روياها!
تقصير نسيم بود!
تقصير دلم بود!
تقصير من بود!!!
آه...
از دستم پريد قاصدكم
پيغامكم
اميدكم
رفته به دور دست ها
ظريف و نحيف
سپرد خودش را به بادها
به افواج ناآشنا و ناكجاها
قاصدكم پريد!
پريدم!
رفتم!
مردم!!!
ابدي شدم در سرودش!!!

چشمانش را مي بوسم كه گريسته‌اند براي عشق
لبانش را مي چشم كه سكوت كرده‌اند براي عشق
و گونه‌هايش را مي مکم كه از عشق داغ است
نه براي دل بي‌تابش اما چه مي‌توانم كرد جز دوست داشتن
چشمانش را مي‌بوسم كه از عشق مي‌خندند
لبانش را كه از عشق قصه كرده‌اند
و گونه‌هايش را كه گل انداخته است از عشق
قلب شادش را آنگاه مي‌بويم

...
بسان سيبي سرخ قصه ما از آن روز آغاز شد
كه از عشق برايم گفت
دل به او دادم
چه كودكانه!
و به آن روز ختم شد
که در نگاهش عشقي نديدم

...
به چشمانش دروغ گفتن را ياد نداده بود!!!
از آن روز
من بزرگ شدم!

هجوم می آوری

نفست به نبض گردنم می خورد

...بوی دهانت

گس است

مثل خرمالو گس

و قوی هستی

همچون باده ای

آرام در کنارم می گیری!

....فصل عشق بازی ما گذشته است... 

 باران!

ببار و خیسم کن،

با اینکه این حرفها نخ نما شده

...اما تو و قطراتت

همچنان تازه اید!!

آن حرفها که اول زدم

همه را فراموش کن!!!!!

صدایت

در سرازیری ِ جاده

باریک می شد..

: .... بر می گردم عزیز ِ دل....!

دنیا که دو روز نیست!

و من

سالهاست ....

که....

... چلّه نشسته ام...!!!

در انتظار ِ...

روز ِ ...

سوّم.........!!!

اگر دروغ رنگ داشت هر روز شاید

ده ها رنگین کمان از دهان ما نطفه می بست

و بی رنگی کمیاب ترین چیزها بود

خدایا از عشق امروزمان چیزی برای فردا کنار بگذار.

               نگاهی،

                           یادی،

                                    تصویری،

                                                  خاطره ای...

 برای هنگامی که فراموش خواهیم کرد روزی چقدر عاشق بودیم!!

اگر به خانه ی من آمدی

 برایم مداد بیاور

 مداد سیاه

 می‌خواهم روی چهره‌ام خط بکشم

 تا به جرم زیبایی در قفس نیفتم

 یک ضربدر هم روی قلبم تا به هوس هم نیفتم!

یک مداد پاک کن بده برای محو لب‌ها

نمی خواهم کسی به هوای سرخیشان، سیاهم کند!

یک بیلچه، تا تمام غرایز زنانه را از ریشه در آورم

شخم بزنم وجودم را ...

 بدون این‌ها راحت‌تر به بهشت می‌روم گویا!

یک تیغ بده، موهایم را از ته بتراشم،

 سرم هوایی بخورد و بی واسطه روسری کمی بیاندیشم!

نخ و سوزن هم بده، برای زبانم می‌خواهم ...

 بدوزمش به سق ...

 اینگونه فریادم بی صداتر است!

قیچی یادت نرود،

 می‌خواهم هر روز اندیشه‌هایم را سانسور کنم!

پودر رختشویی هم لازم دارم برای شستشوی مغزی!

مغزم را که شستم،

پهن کنم روی بند

 تا آرمان هایم را باد با خود ببرد به آنجایی که عرب نی انداخت.

می دانی که؟ باید واقع‌بین بود !

صداخفه‌کن هم اگر گیر آوردی بگیر!

 می‌خواهم وقتی به جرم عشق و انتخاب،

 برچسب فاحشه می‌زنندم بغضم را در گلو خفه کنم!

یک کپی از هویتم را هم می‌خواهم

 برای وقتی که خواهران و برادران دینی به قصد ارشاد،

 فحش و تحقیر تقدیمم می‌کنند،

 به یاد بیاورم که کیستم!

 ترا به خدا ...

 اگر جایی دیدی حقی می‌فروختند برایم بخر ...

تا در غذا بریزم

 ترجیح می‌دهم خودم قبل از دیگران حقم را بخورم !

سر آخر اگر پولی برایت ماند

برایم یک پلاکارد بخر به شکل گردنبند،

بیاویزم به گردنم ...

و رویش با حروف درشت بنویسم:

من یک انسانم

من هنوز یک انسانم

من هر روز یک انسانم!

                                                                                       (با تشکر از حمید رایا)

عشق یعنی همان کفش میخ داری که باهاش روی احساسات یکدیگر

آروم آروم قدم میزنیم و بلند بلند میخندیم!

دلی که می گفت:
«مگذار به خاطر من دلواپس شوی»
خود یخ زده و
دلواپس کسی است
که دلش این را
به او می گفت

...

زماني که گناه مي کردم سرمست بودم و گستاخ اما اميدوار که تو مرا مي بخشي مهربان من ...

هر زمان خواستم طلب بخشش کنم گفتم بگذار پس از آخرين گناه !

اي خداي من جانم را بگير و گستاخيم را پايان ببخش

و اميدم را تا اميد کن...

نا اميد ...

زيرا اميدواريم به بخشش تو دليل گستاخي من است

در اين خفه هوا در اين همه غبار و دود و سياهي

من گاه بوي ياس ميشنوم

 هنوز اميد هست اي آرزوي من

خطوط را رها خواهم کرد
و همچنین شمارش اعداد را رها خواهم کرد
و از میان شکلهای هندسی محدود
به پهنه های حسی وسعت پناه خواهم برد
من عریانم عریانم عریانم
مثل سکوتهای میان کلام های محبت عریانم
و زخم های من همه از عشق است
از عشق عشق عشق
من این جزیره سرگردان را
از انقلاب اقیانوس
و انفجار کوه گذر داده ام
و تکه تکه شدن راز آن وجود متحدی بود
که از حقیرترین ذره هایش آفتاب به دنیا آمد
...
وقتی كه اعتماد من از ریسمان سست عدالت آویزان بود
و در تمام شهر
قلب چراغ های مرا تكه تكه می كردند
وقتی كه چشم های كودكانه عشق مرا
با دستمال تیره قانون می بستند
و از شقیقه های مضطرب آرزوی من
فواره های خون به بیرون می پاشید
وقتی كه زندگی من دیگر
چیزی نبود هیچ چیز بجز تیك تاك ساعت دیواری
دریافتم باید باید باید
دیوانه وار دوست بدارم

در پی آغازی دیگر تقدیم به بعضی ها به بهانه ی این روزها....

بعضي‌ها شعرشان سپيد است، دلشان سياه،

بعضي‌ها شعرشان كهنه است، فكرشان نو،

بعضي‌ها شعرشان نو است، فكرشان كهنه،

بعضي‌ها يك عمر زندگي مي‌كنند براي رسيدن به زندگي،

بعضي‌ها زمين‌ها را از خدا مجاني مي‌گيرند و به بندگان خدا گران مي‌فروشند.

بعضي‌ها حمال كتابند،

بعضي‌ها بقال كتابند،

بعضي‌ها انبارداركتابند،

بعضي‌ها كلكسيونر كتابند

بعضي‌ها قيمتشان به لباسشان است، بعضي به كيفشان و بعضي به كارشان،

بعضي‌ها اصلا‏ قيمتي ندارند،

بعضي‌ها به درد آلبوم مي‌خورند،

بعضي‌ها را بايد قاب گرفت،

بعضي‌ها را بايد بايگاني كرد،

بعضي‌ها را بايد به آب انداخت،

بعضي‌ها هزار لايه دارند

بعضي‌ها ارزششان به حساب بانكي‌شان است،

بعضي‌ها همرنگ جماعت مي‌شوند ولي همفكر جماعت نه،

بعضي‌ها را هميشه در بانك‌ها مي‌بيني يا در بنگاه‌ها.

بعضي‌ها در حسرت پول هميشه مريضند،

بعضي‌ها براي حفظ پول هميشه بي‌خوابند،

بعضي‌ها براي ديدن پول هميشه مي‌خوابند،

بعضي‌ها براي پول همه كاره مي‌شوند.

بعضي‌ها نان نامشان را مي‌خورند،

بعضي‌ها نان جوانيشان را ميخورند،

بعضي‌ها نان موي سفيدشان را ميخورند،

بعضي‌ها نان پدرانشان را ميخورند،

بعضي‌ها نان خشك و خالي ميخورند،

بعضي‌ها اصلا نان نميخورند،

بعضي‌ها با گلها صحبت مي‌كنند،

بعضي‌ها با ستاره‌ها رابطه دارند.

بعضي ها صداي آب را ترجمه مي‌كنند.

بعضي ها صداي ملائك را مي‌شنوند.

بعضي ها صداي دل خود را هم نمي‌شنوند.

بعضي ها حتي زحمت فكركردن را به خود نمي‌دهند.

بعضي ها در تلاشند كه بي‌تفاوت باشند.

بعضي ها فكر مي‌كنند چون صدايشان از بقيه بلندتر است، حق با آنهاست.

بعضي ها فكر ميكنند وقتي بلندتر حرف بزنند، حق با آنهاست.

بعضي ها براي سيگار كشيدنشان همه جا را ملك خصوصي خود مي‌دانند.

بعضي ها فكر ميكنند پول مغز مي‌آورد و بي پولي بي مغزي.

بعضي ها براي رسيدن به زندگي راحت، عمري زجر مي‌كشند.

بعضي ها ابتذال را با روشنفكري اشتباه مي‌گيرند.

بعضي از شاعران براي ماندگار شدن چه زجرها كه نمي‌كشند.

بعضي ها يك درجه تند زندگي مي‌كنند، بعضي‌ها يك درجه كند.

هيچكس بي‌درجه نيست.

بعضي ها حتي در تابستان هم سرما مي‌خورند.

بعضي ها در تمام زندگي‌شان نقش بازي مي‌كنند.

بعضي از آدمها فاصلة پيوندشان مانند پل است، بعضي مانند طناب و بعضي مانند نخ.

بعضي ها دنيايشان به اندازه يك محله است، بعضي به اندازه يك شهر،

بعضي به اندازه كرة زمين و بعضي به وسعت كل هستي.

بعضي ها به پز ميگويند پرستيژ

بعضي ها خيلي جور هاي مختلف هستند .

شما چطور؟ آيا شما هم از اين بعضي ها هستيد ؟؟؟

تکرار نخواهی شد
انتظار بیهودست
انتظار سنگی ست برای توازن حیات
و سرنوشت ما چنین بوده است
ببین که چگونه تقدیر خودش را بخواب خواهدزد
تا عادت کنیم به فاصله ها
وبدانیم خورشید بی ما طلوع خواهد کرد
و ما در لابلای خاطره ها خواهیم پوسید
افسوس که قانون سرنوشت تسلیم ما نشد
وما پنهان شدیم از چشمهای روز و شب
تنها در لفافه های عاشقانه ی خویش حیات داشتیم
و شوق ترنم صدایمان لبریز شاعرانه بود
برای دوباره بودن
اما تو تکرار نخواهی شد
زیرا تو برای ابدیت آمده بودی
از عبورهای رنگی برای معنا شدن در خویش
ناب و بی همتا ماندی وخواهی ماند

دیگر ساعتی بر دست من نخواهی دید!
من بعد عبور ریز عقربه ها را مرور نخواهم کرد!
وقتی قراری بین نگاه من و بي اعتنايي نگاه تونيست،
ساعت به چه کار من می آید؟؟؟
می خواهم به سرعت پروانه ها پیر شوم!
مثلِ همین گل سرخ لیوان نشین،
که پیش از پریروز شدن امروز مي پژمرد!
دوست دارم که یک شبه شصت سال را سپری کنم،
بعد بیایم و با عصایی در دست،
کنار خیابانی شلوغ منتظرت شوم،
تا تو بیایی،مرا نشناسي!!
ولی دستم را بگیری و از ازدحام خیابان عبورم دهی!
حالا می روم که بخوابم!
خدا را چه دیده اي؟
شاید فردا
به هیئت پیرمردی برخواستم!
تو هم از فردا،
دست تمام پیرمردانِ وامانده در کنار خیابان را بگیر!
دلواپس نباش!!
آشنایی نخواهم داد!
قول می دهم آنقدر پیر شده باشم،
که از نگاه کردن به چشمهایم نیز،
مرا نشناسی...

عشق تنها یک قصه است
در سطر اول آن ، تو از راه می‌رسی و خاک بوی باران می‌گیرد
در سطر دوم ، آفتاب می‌شود و تو از درخت سبز سیب سرخ می‌چینی
در سطر سوم ، زمین می‌چرخد و مهتاب با رگبار هزار ستاره می‌بارد
در سطر چهارم ، تو دست‌‌هایت را به سوی مغرب دراز می‌کنی
در سطر پنجم ، همه چیز از یاد می‌رود و من به نقطه‌ی پایان قصه خیره ‌می‌مانم
.
.
.
و عشق آغاز میشود

ای کشاورز!

آوازی از مزرعه ی خویش بخوان. میخواهم لحظه ای اینجا بیاسایم..

و در کنار انبارهای تو در تابستان که عطر کاهها مرا به یاد می آورند خواب ببینم.

کلیدهایت را یکایک بردار

درها را به روی من بگشا...

در نخستین به کاهدان باز می شود...

تقصير تو نبود

خودم نخواستم چراغ قديمی خاطره ها

                                      خاموش شود!

خودم شعرهای شبانه ی اشک را

                                       فراموش نکردم!

خودم کنار آرزوی آمدنت اردو زدم!

حالا نه گريه های من دينی به گردن تو دارند؛

نه تو چيزی بدهکار دلتنگی اين همه ترانه ای!

خودم خواستم که مثل زنبوری زرد

                 بالهايم در کشاکش شهدها خسته شوند

و عسل هايم

              صبحانه ی کسانی باشند 

که هرگز نديدمشان!

تنها آرزوی ساده من اين بود

که در سفره ی صبحانه ی تو هم عسل باشد!

که هر از گاهی کنار برگ های نوشته هايم بنشينی

و بعد از قرائت باران ها؛

زير لب بگويی:

يادت بخير! نگهبان گريان خاطره های خاموش! 

همين جمله؛

برای بند زدن شيشه ی شکسته ی اين دل بی درمان؛

کافی بود!

هنوز هم که هنوز است؛

از ديدن تو در خيابان خيس خواب هايم

شاد می شوم

هنوز هم جای قدمهای تو

بر چشم تمام ترانه هاست

هنوز هم همنشين نام و امضای منی!

ديگر تنها دلخوشی ام؛ 

                    همين هوای گفتن است

                    همين شکفتن شعله

                    همين تبلور بغض

به خدا هنوز هم از ديدن تو

در پس پرده ی باران بی امان؛

                             شاد می شوم...

شايد روزي با آفتابي که از پشت پرده به زندگي ات مي تابد نوشته ام را از ياد ببري.

شايد روزي به واژه هاي آمده بخندي شايد هم نه. کسي چه مي داند

به سر آدم چه مي آيد؟! چه مي داني زندگي با ما چه خواهد کرد؟...

در جايي براي کسي نگاشتم ((اي کاش عالم مي دانست  

کاش زندگي مي دانست چه آرزويي را در دل مي پرورانم  

و در انديشه فرياد مي کشم)) آرزويي است پر غريب گوش کن!

ـ اي همه ي دردهاي عالم اي همه ي اندوه هاي بشري

و اي همه ي غمهاي بزرگ بر من هجوم بياوريد

که شيرين ترين کلام جهان در جان من تمامت شماست.

اگر که دلت هواي گريه دارد در گوشه اي از تنهايي ات گريه کن.

که اين غمي است بزرگ.

آنگاه با دلي پر از صداي پرندگان و صداي آبها برخيز و به

زندگي تازه سلام کن. 

پايان نزديک است!... واژه ها گذشتند مثل زماني که گذشت!...
واژه ها گذشتند واژه ها گذشتند آن چنان که ابرها آمدند و گذشتند.

روزها گذشتند و امروز و فردا مي آيند تا بگذرند بي آنکه مابتوانيم کاري بکنيم.

زندگي همواره آمده است ما را در بر گرفته و آرام رفته است.

....

شب است . باد مي آيد و چيزي به برگها مي گويد و مي رود

من مي شنوم.

چيزي مي گويد مثل من که مي گويم:

تو را به خداوند آبها باغها و سيبها مي سپارم...

ابتدا عشق ما تمام خواهد شد

بعد.. صد سال و دویست سال

بعد.. دوباره با هم خواهیم بود

کمدین زن. کمدین مرد

محبوب تماشاچیان

نقش ما را در تئاتر بازی خواهند کرد

کمدی کوتاه همراه با تصینف

کمی رقص.... خنده ی زیاد

ته مایه ی اجتماعی مناسب

و کف زدن ها..

بی شک خنده دار خواهی بود

روی آن صحنه

با آن حسادت

با آن کراوات

سر گیج رفته ی من

قلب من و تاج من

قلب ابلهی در حال ترکیدن

و  تاجی در حال افتادن

قرارهایی خواهیم داشت

از هم جدا خواهیم شد.. خنده در سالن

به "یکی بود یکی نبود" قصه ی خودمان فکر خواهیم کرد

و انگار شکست ها و رنجهای واقعی

برای ما کافی نبوده

با حرفها کشتن همدیگر را کامل خواهیم کرد

بعد در برابر تماشاچیان تعظیم خواهیم کرد

و این پایان کمدی خواهد بود

تماشاچیان که از شدت خنده اشکشان در آمده

برای خواب به خانه هاشان خواهند رفت

..
آنها زیبا زندگی خواهند کرد

آنها عشق را رام خواهند کرد

پلنگها از دستشان غذا خواهند خورد.

اما ما تا ابد کجدار و مریز...

اما ما با کلاه های زنگوله دار

وحشیانه به صدای زنگوله ها گوش فرا می دهیم...

اشک ها همه به لبخند تبديل مي شود
اگر قرار باشد تو را يک بار ببوسم
و لبخند ها دوباره به اشک
فقط اگر ببينم خيال رفتن داري
زندگيم مي سوزد اگر بفهمم روزي از من دل گير شده اي
اما بدان دوستت دارم
از پشت اين همه فاصله
از پشت اين همه حرف
دوستت دارم
اگر باور کني

ساکنان دريا بعد از مدتي صداي امواج را نمي شنوند...

                                                      عجب تلخ است قصه ی عادت

در روزي غمناك و دلگير كاستومايز يكساله شد. همدم من تولدت مبارك

کی کسی حال مرا پرسیده است ؟
تا ببیند اشک پنهان مرا
من نمی خواهم بمیرم در سکوت
یا نباشد آتشی جان مرا
*
باز می گردم به دورانی که بود
دختری چابک میان آب و باد
روی لبهایش سرود زندگی
دستهایش غرق یک رویای شاد
*
گیسوانش رنگ تاریکی شب
خنده هایش بی ریا و بی دروغ
می دوید از شاخه های گفتگو
روی تنهایی یک خواب شلوغ
*
زنگ انشا می پرید از جای خود
تا بخواند حرف دل را پشت میز
روی برفی که می آمد در حیاط
جای پاهایی که هی می خورده لیز
*
همدمش یک بید مجنون بود و بس
پنجره را می زدود از تیرگی
می پرید در باغچه هنگام ظهر
مادر ش می گفت :بس کن خیرگی
*
دوست بود با درس و مشق و شیطنت
دوست با دیوارهای یک کلاس
یادگاری می نوشت هرروز روز
توی دفترهای مشق همکلاس
*
یا کنار یک بخاری می نشست
قهر بود با محتوای هندسه
دوست بود با درس املا و علوم
دوست اما با تمام مدرسه
*

می کشید بر دفترش طرح درخت
زیر بارانهای رگبار بهار
روی دستش آبشار معرفت
آشنا با دانه های یک انار
*
سادگی را می خرید از زندگی
برگ برگ آرزو را می شناخت
رنگ می زد روی ناخنهای خود
با شکوفه های گیلاسی که داشت
*
مهربان بود با گل گلدان خود
مهربانی را چه زیبا می ستود
روی ایوان حقیقت می نشست
شعرهای کودکانه می سرود
*
روی بعد از ظهر تابستان داغ
باد می زد صورتش را یک کتاب
غرق می شد در نگاه پنجره
خیره در زیبایی لیوان آب

*
آه اکنون !ساکت و تنها شده
می هراسد !می هراسد!از سقوط
می نویسد روی کاغذ های خود
من نمی خواهم !نمی خواهم !
بمیرم در سکو ت

...

و من خسته ام...

از تکرار ديروزها...

پوچي امروزها...

ترس از فرداها...

                  و کاش کسي بيايد...

                   - کسي بيايد و با خود نور آورد...

اينجا تاريک است...

         - سرد است...

                      يخ زده ديگر دلـــــم...

کسي منتظر نيست...

 آري و ديگر هيچ نگاه منتظري به پنجره ي اتاقم سرک نمي کشد...

دلم مي خواهد بر اين زندگي... اين مردگي...!

                          - از ته دل بخندم...

اما خدا مي داند خنده هايم کجا و کي خشکيده...

دلم بچگيم را مي خواهد...

دلم گذشته را مي خواهد...

                     - که از نو بسازم آن را...

 ...

وقتی از درون قفس ، زندگی را نگاه
می کنم
...تمام سقف دنیا را ... راه راه
...خاکستری
شاید کمی مایل به گریه می بینم
وقتی از درون قفس به دریا نگاه
می کنم
دریا فقط همان کاسه آب
و ماهیها همان پوست های ارزن مانده به روی آب
اما قفس یک حقیقت دروغ بود
که برگرده هایم نشاندی
تا ببافم خودم را و سرنوشتم را
...رج به رج با درد...خسته خسته... میله میله
که نتوانم بگویم
عزیزم کهکشان وجود دارد
دریا ، کاسه آب من نیست
روزی من، آن چند دانه ارزن نیست
دنیا به اندازه طول و عرض قفس من نیست
وقتی به من بافتن قفس را آموختی
...رج به رج با درد...خسته خسته... میله میله
من آسمان را هم خط خطی دیدم
عزیزم این بار اجازه نه... بی اجازه
می شکافم قفس را تا برانداختن خودم
می خواهم نفس نفس ستاره ها را بشمارم

...

به یقین صبح که آفتاب بر می خیزد مه بر روی دشت دلپذیر است.. و آفتاب نیز.

خاک نمدار زیر پای برهنه ی ما دلپذیر است و شنهایی که از آب دریا مرطوب است..

چه دلپذیر است که خویشتن را در آب چشمه ها بشوییم و با لبهای خویش بوسه ای از لبی ناشناس در تاریکی بجوییم...

به دور از خیابان هایی

                           که به خیابان های دیگر می گشاید پیوسته

به دور از روزنه های وز کرده ی پوستم

به دور از ناخن ها و دندان هایم - فروغلتیده به ژرفای چاه آینه-

به دور از دری که بسته است و پیکری که آغوش می گشاید

به دور از عشق بلعنده

                  صفای نابود کننده

                                          پنجه های ابریشم

                                                                   لبان خاکستر

به دور از زمین یا آسمان

گرد میزها نشسته اند

آنجا که خون تهیدستان را می آشامند

گرد میزهای پول

میزهای افتخار و داد

میز قدرت و میز خدا

                - خانواده مقدس در آخور خویش

چشمه ی حیات

تکه آینه ای که در آن

نرگس از تصویر خویش می آشامد و عطش خود را فرو می نشاند

            و جگر

                     خوراک پیمبران و کرکس ها است...

به دور از زمین یا آسمان

همخوابی پنهان

بر بسترهای بی قرار

پیکرهایی از آهک و گچ

  از خاکستر و سنگ - که در معرض نور از سرما منجمد می شود-

و گورهایی برآمده از سنگ و واژه

- یار خاموش برج بابل و

                      آسمانی که خمیازه می کشد و

                                     دوزخی که دُم خود را می گزد

و رستاخیز و

           روز زندگی که پایدار است:

  روز بی غروب

                  بهشت اندرونی جنین...

حرمت نگه دار دلم

گلم

کین اشک خونبهای عمر رفته من است

میراث من!

نه به قید قرعه

نه به حکم عرف

یکجا سند زده ام همه را به حرمت چشمانت

به نام تو

مهر و موم شده با آتش سیگار متبرک ملعون

کتیبه خوان خطوط قبایل دور

این.. این سرگذشت کودکی است

که به  سرانگشت پا

هرگز دستش به شاخه هیچ آرزویی نرسیده است

...

چه شود به چهره زرد من نظري براي خدا كني

شب سردي است و من افسرده
راه دوري است و پايي خسته
تيرگي هست و چراغي مرده
                   مي کنم تنها از جاده عبور
                                 دور ماندند ز من آدمها
سايه اي از سر ديوار گذشت
غمي افزود مرا بر غم ها
فکر تاريکي و اين ويراني
                    بي خبر آمد تا به دل من
                              قصه ها ساز کند پنهاني
نيست رنگي که بگويد با من
اندکي صبر سحر نزديک است
هر دم اين بانگ برآرم از دل
واي اين شب چه قدر تاريک است
خنده اي کو که به دل انگيزم ؟
قطره اي کو که به دريا ريزم ؟
صخره اي کو که بدان آويزم ؟
                      مثل اينست که شب نمناک است
ديگران را هم غم هست به دل
غم من ليک غمي غمناک است...

اسلحه روی شقیقه ام 

پس اسلحه رو به آسمان و شقیقه رو به شقیقه...

بعد از آن دیوانگی ها ای دریغ

باورم ناید که عاقل گشته ام

گوییا "او" مرده در من کاینچنین

خسته و خاموش و باطل گشته ام

هر دم از آیینه میپرسم ملول

چیستم دیگر به چشمت چیستم؟

لیک در آیینه می بینم که وای

سایه ای هم زآنچه بودم نیستم!!!

...

آي نخراشي به غفلت گونه ام را تيغ
  آي نپريشي صفاي زلفكم را دست
   آبرويم را نريزي دل اي نخورده مست
     لحظه ديدار نزديك است!!!

روزی دروغ به حقیقت گفت: مایلی با هم شنا کنیم؟

حقیقتِ ساده لوح پذیرفت و آن دو با هم به لب ساحل رفتند و حقیقت لباسهایش را درآورد.

دروغِ حیله گر لباسهای او را پوشید...

از آن روز همیشه حقیقت عریان و زشت است اما دروغ در لباس حقیقت زیبا و فریبانه!!!

بر ماسه ها نوشتم:

                  - دریای هستی من

                     از عشق توست سرشار

                                                     این را به یاد بسپار

بر ماسه ها نوشتی:

                  - ای همزبان دیرین

                      این آرزوی پاکی است

                                                    اما به یاد بسپار!

خیزاب تیزبالی

       ناز و نیاز ما را

می شست پاک می کرد!

          بر باد رفتنی را

می برد خاک می کرد!

دریا ترانه خوان مست

سر بر کرانه می زد

و آن آتش نهفته

در ما زبانه می زد!...

آموختم که هر موجودی را به نسبت قدرت پذیرش روشناییش بسنجمِ

برخی که هنگام روز فن گردآوردن آفتاب را می دانند

بعداْ شب هنگام در نظر من

همچون اجرام روشنی آمده اند.

آبهایی را دیده ام که نیمروز میان دشت روان بودند

و در دوردست

زیر سنگهای مورب لغزان

گنجینه های انباشته ی زرین را درخشان ساخته اند...

دانسته های ما

بر بال باورهای مان بسته است

وقتی که چیزی را می آموزیم؛

بالاترین ناباوری مرگ است!

در عرصه ی پیکارمان با مرگ

                           تدبیری نمی دانیم

وقتی شبیخون می زند، ناچار

در بهت، در ناباوری، خاموش می مانیم!

او را که تا دیروز می دیدیم،

او را که با هر ذره ی جان می پرستیدیم،

در باغ باورها،

                     در آن آفاقِ عطر افشان،

از دانش، از گفتار، از لبخند شیرینش،

گلهای نور و مهر می چیدیم؛

ناگاه!

باور کرد باید؟!

                 آه!

این درّه ی تاریک؟

                   این خاموشی مطلق

این بهت،‌این بغض،

این فاصله، این ظلمت، این سرما و این سرسام؟

                                             این آوار؟

این سنگِ سرد؟! این گور؟

این تا همیشه؟

           تا ابد؟

                    تا بی نهایت؟

                                       دور...!

آنگاه، بی او،

باز این مصیبت‌گاه،

                      و این راه ...!

ناباوری تیری است!

تیری گران، جانسوز.

آن گونه جانسوز است،

کز بال باورهای مان،

                       خون می چکد امروز!!!

مخواه از رخ ماهت نگاه بردارم

مخواه چشم بپوشم.. مخواه بردارم

اگر به یُمنِ قدمهای مهربانت نیست

بگو که سجده از این قبله گاه بردارم

مگر بهشت نگاه تو عاشقم بکند

که دست از سرِ نقدِ گناه بردارم

گناهِ هرچه دلم بشکند به گردنِ توست

گناهِ هر قدمی اشتباه بردارم

تو قرص ماهی و من کودکی که می خواهم

به قدر کاسه ای از حوضِ ماه بردارم

بیا که چشم جهانی هنوز منتظر است

بیا که دست از این اشک و آه بردارم...

چقدر خوبه ادم يكي را دوست داشته باشه

بلكه به خاطر اينكه اون شخص ارزش دوست داشتن رو داره...

ياد قلبت باشد، يک نفر هست که اينجا

بين آدم هايي ، که همه سرد و غريبند با تو

تک و تنها به تو مي انديشد.

و کمي ،

دلش از دوري تو دلگير است...

مهربانم ، اي خوب!

ياد قلبت باشد، يک نفر هست که چشمش ،

به رهت دوخته بر در مانده،

و شب و روز دعايش اين است ؛

زير اين سقف بلند ، هر کجايي هستي ، به سلامت باشي

و دلت همواره ، محو شادي و تبسم باشد....

مهربانم ، اي خوب !

ياد قلبت باشد ، يک نفر هست که دنيايش را ،

همه هستي و رويايش را، به شکوفايي احساس تو ،

پيوند زده

و دلش مي خواهد ، لحظه ها را با تو به خدا بسپارد...

مهربانم ، اي خوب !

يک نفر هست که با تو

تک و تنها ، با تو

پر انديشه شعر است و شعور !

پر احساس و خيال است و سرور !

مهربانم ! اين بار ، ياد قلبت باشد ؛

يک نفر هست که با تو به خداوند جهان نزديک است

و به يادت هر صبح ، گونه سبز اقاقي ها را

از ته قلب و دلش مي بوسد

و دعا ميکند اين بار که تو

با دلي سبز و پر از آرامش ، راهي خانه خورشيد شوي

و پر از عاطفه و عشق و اميد

به شب معجزه و آبي فردا برسي...
 

۱ همیشه ۱ است.

شاید در تمام عمرش نتواند بیش از یک عدد باشد.

اما بعضی اوقات می تواند خیلی باشد...

۱ نگاه

۱ دنیا

۱ سرنوشت

۱ خاطره

۱ دوست...

يک روزهاي بدي در زندگي هستند که وقتي شروع مي شوند تمام شدني نيستند

لطفاْ برای خواندن کامل متن بر روی ادامه ی مطلب کلیک کنید.